!!!Maatregelen covid19 zie topic "belangrijk bericht!!!

De kronieken van Zilverlingh

Post Reply
User avatar
Zilverlingh
Posts: 253
jedwabne poduszki
Joined: 26 Oct 2014, 21:43

De kronieken van Zilverlingh

Post by Zilverlingh »

(Londen, januari 2003)

Toen hij haar zag, wist hij meteen dat hij haar wilde. Ze schreed de ball room binnen alsof ze een koningin was die haar troonzaal betrad. Zonder zich er van bewust zijn, week de menigte voor haar uiteen, als waren zij de Rode Zee.
Haar ogen fonkelden, en weerkaatsten het licht van de kristallen kroonluchters. Haar mond was robijnrood, haar huid glanzend goud, haar haren zwart als de raaf. Zij was de middernachtzon, die de sterren deed verbleken. Ze was niet zoals de maan, die slechts het licht reflecteert zonder zelf er ooit de bron van te zijn, neen, zij straalde met een heldere intensiteit.
Ja, zij was waarlijk een vorstin onder de mensen. En vannacht zou ze van hem zijn, wist Zilverlingh. Immers, geen sterveling kon weerstaan aan de duistere charme van de Kinderen van Arikel.

Zilverlingh scherpte zijn zintuigen aan. Als hij goed luisterde, kon hij haar hart horen kloppen, en haar bloed horen stromen in haar aderen. Haar geur was zoet en prikkelend, en herinnerde hem aan aardbeien en jasmijn.


Later, vlak voor zonsopgang, met de bevlekte lakens in een hoek van de kamer, en een ietwat bleke schoonheid uitgeteld op zijn bed, dacht William Zilverlingh terug aan die eerste nacht.
Die laatste nacht dat hij nog dacht dat hij de volgende dag zou ontwaken en de zon zou zien. Het leek al zo lang geleden nu, een ander tijdperk, een andere wereld.
"Though lovers be lost, love shall not;
And death shall have no dominion"

User avatar
Zilverlingh
Posts: 253
Joined: 26 Oct 2014, 21:43

Re: De kronieken van Zilverlingh

Post by Zilverlingh »

(Brussel, 1939)

“Is William Zilverlingh je echte naam?”, vroeg de mooie dichteres tijdens de eerder saaie poëzie-nocturne. Haar accent verried haar Oost-Europese afkomst. Zilverlingh verdronk in haar hemelsblauwe ogen, en hij had moeite om niet te stamelen toen hij antwoord gaf.
“Euh, nee, ik ben geboren als Guillaume. Maar ik verkies de Engelse versie van mijn naam. Het is tevens een eerbetoon aan de Bard van Avon. En het heeft als voordeel dat niemand het in zijn hoofd zou halen om het af te korten tot Guy.”
“Ik veronderstel dat je dan ook liever niet Bill of Willy wordt genoemd?”, zei de dichteres met een zweem van een glimlach.
“Liever niet, nee. William will do just fine, thank you very much.” Ook Zilverlingh glimlachte nu, en hij bedacht dat deze poëtische avondvoorstelling toch nog interessant kon worden. Als hij zich nu enkel maar haar naam kon herinneren, iets met -ova, dat wist hij nog, hij had haar zien staan in het programmaboekje.
“Nadia Romanova”, zei ze plots, alsof ze zijn gedachten had gelezen.

En dat had ze inderdaad, zo realiseerde hij zich later. Maar die lenteavond in 1939, toen de hele wereld haar adem inhield en wachtte op een oorlog die zeker zou komen, toen wist Zilverlingh nog niets over wat hem te wachten stond. Hij had geen vermoeden dat hij was uitverkoren om toe te treden tot een geheel nieuwe wereld. Een schaduwwereld, een duistere wereld, een wereld waar een Great Game werd gespeeld dat millennia oud was, met verborgen poppenspelers die aan duizenden touwtjes trekken, en vetes uitvechten die hun oorsprong vonden in lang vervlogen tijden.
Een wereld waarin hij, met al zijn intellect, zijn mateloze zelfvertrouwen, en al zijn talenten en capaciteiten, nog decennia lang niets meer zou zijn dan een 'neonatus', een nieuwgeborene.

Indien Zilverlingh toen had beseft hoe frustrerend het soms was om te moeten buigen voor zwakke of verstarde geesten, enkel op basis van hun anciënniteit of hun positie binnenin het onoverzichtelijke politieke wespennest dat de Camarilla werd genoemd, ja, als hij dat had geweten, dan was hij misschien niet zo gretig geweest om het aanbod van Nadezjda te accepteren.
Misschien...
"Though lovers be lost, love shall not;
And death shall have no dominion"

User avatar
Zilverlingh
Posts: 253
Joined: 26 Oct 2014, 21:43

Re: De kronieken van Zilverlingh

Post by Zilverlingh »

(Gent, 1906-1939)

Guillaume Maurice Zilverlingh werd geboren als het tweede kind van Prosper Zilverlingh en Marie-Josée Vansteenkiste. Zijn vader was een zakenman. Waarin hij precies handelde, was niet geheel duidelijk. “Import en export”, zo placht zijn vader te zeggen. Smokkel, vermoedde Guillaume toen hij wat ouder was.
Tijdens de Grooten Oorlog leed de familie Zilverlingh geen honger, er kwam altijd wel een stuk vlees of een pond boter uit de lucht vallen. De familie had haar roots in Maldegem, en Prosper kon daar alle sluikslachters en smokkelaars met de voornaam aanspreken.
De jonge Guillaume was 8 toen de oorlog die later de 'Eerste Wereldoorlog' zou worden genoemd, uitbrak, hij was 14 toen de Wapenstilstand werd ondertekend.
Hij was 19 toen zijn vader stierf in een verkeersongeval, en een tijdperk van vrijheid zoals hij die nooit eerder had beleefd, trad aan.
Guillaume liet zich voortaan William noemen, een nom de plume. Hij studeerde Letteren en Wijsbegeerte aan de Rijksuniversiteit Gent, en in zijn vrije tijd schreef hij zwaarwichtige gedichten vol romantische lyriek en symbolische beeldentaal.
Of liever: in zijn vrije tijd studeerde hij, het spelen van zijn 'dichter'-persona, en het bezoeken van rokerige studentenkroegen was een voltijdse baan. Een ijverig student kon men William bezwaarlijk noemen.

Het waren the Roaring Twenties immers, een tijdperk vol levensvreugde en optimisme. The Gay Twenties werden ze ook wel genoemd, toen dat woord nog gewoon 'vrolijk' betekende.
Een tijdperk van grote veranderingen, politiek en maatschappelijk. De opkomst van de arbeidersklasse, het algemeen stemrecht, de suffragettes in Engeland, de bolshevieken in Rusland, de fascisten in Italië...
Vrouwen wierpen hun korset terzijde, en kleedden zich zoals nooit te voren. Geïnspireerd door de actrices op het witte doek, doken alras ook in Vlaanderen de eerste flapper-girls en garçonnes op.

In schemerige kroegen luisterden de jazzcats, rag-a-muffins en zazous naar swingjazz, en er werd gedanst op de charleston, de foxtrot en de quickstep. De goegemeente sprak er schande van, en men trachtte de verderfelijke invloed van deze 'ontaarde' negermuziek op de jeugd tegen te gaan. Doch dit was vanzelfsprekend tevergeefs, zoals altijd zouden de conservatieven en reactionairen ook deze veldslag verliezen, uiteindelijk, zoals ze al hun veldslagen verliezen, uiteindelijk.

Zilverlingh begon met een groepje gelijkgestemde zielen een literair tijdschrift, dat weinig succes kende. Hij publiceerde twee dichtbundels tussen zijn 21ste en zijn 28ste levensjaar, maar dat bracht weinig brood op de plank.
“Van dichten comt mi cleine bate. Die liede raden mi dat ict late.”, zo schreef ooit de anonieme auteur van het Beatrijs-handschrift. En William wist precies wat hij bedoelde.

Zeker na de beurscrash van Wall Street, toen de Grote Depressie van de jaren Dertig meedogenloos huishield, waren er weinigen die geld hadden voor een boekje vol mooie woorden, terwijl ze lege magen te vullen hadden. Terwijl de middenklasse de uiterlijke tekenen van hun welstand wanhopig trachtten te behouden, voelden ze hoe al hun vroegere rijkdom als los zand doorheen hun vingers glipte.
Het was een wrede tijd. Nazi's marcheerden door de straten, niet enkel in Duitsland maar in geheel Europa waren de extreem-rechtse knokploegen actief. Ook de andere partijen organiseerden zich steeds meer op een geüniformiseerde, militaristische wijze. Jeugdbewegingen werden opgericht om de jongeren te indoctrineren en hen voor te bereiden op de oorlog die zou komen.

Er werd heel veel met vlaggen gezwaaid in die dagen. Rode vlaggen, zwarte vlaggen, driekleurige vlaggen, leeuwenvlaggen, lelievlaggen, vlaggen met een kruis, vlaggen met sterren en vlaggen met strepen.
William was geen vlaggenzwaaier. Veel van zijn literaire vrienden hadden zich aangesloten bij de Kommunistische Partij, want dat was en vogue in artistieke kringen. Een vriend had hem eens meegenomen naar een partijbijeenkomst, doch William vond de vergadering dermate saai dat hij tijdens de varia-punten een loflied op Bakunin begon voor te dragen, puur om die stalinisten een beetje op de zenuwen te werken.
Later sloot hij zich een tijdje aan bij de trotskisten, want hij had gehoord dat er daar mooiere meisjes zaten. Dat bleek echter onvoldoende motivatie om zich doorheen al die slecht geschreven ideologische tractaten te ploeteren.
"Though lovers be lost, love shall not;
And death shall have no dominion"

User avatar
Zilverlingh
Posts: 253
Joined: 26 Oct 2014, 21:43

Re: De kronieken van Zilverlingh

Post by Zilverlingh »

(Edinburgh, 1988)

De Harpij snoof, en zei tegen Zilverlingh “His Royal Highness, Prince William MacNamara, has bestowed upon you a great honour by granting you a personal audience. He is expecting you. Please make sure you don't give him any reason to regret his decision.”
Zilverlingh had nog steeds niet geleerd om gedachten te lezen, maar dat hoefde niet. De uitdrukking op het gezicht van de Harpij verraadde haar gevoelens. “Damned Toreador with their bloody privileges”, zo vertaalde William het misprijzende mondhoekje van de Harpij.
“Of course not”, zei Zilverlingh resoluut. “Please, lead the way, if thou wouldst be so gracious.”


De Prins had een indrukwekkende persoonlijkheid die de hele kamer vulde. Zijn natuurlijke charme en uitstraling gaf hem een majestueus aureool. Zilverlingh hoefde geen enkele moeite te doen om te buigen, dit kwam vanzelf, zonder dat hij er zich tot moest dwingen.
De Toreador Elder bekeek zijn jonge clan- en naamgenoot met een schattende blik.
“William Silverlinck, childe of Nadia Romanova. And how is your Sire doing? It's been a while since her last visit to my Domain.”
William, die de Prins, ondanks diens verrassend joviale attitude nog steeds niet recht in de ogen durfde kijken, hield zijn blik strak op de grond gericht, en sprak met een zachte maar heldere stem:
“Your Majesty, if I may be so bold, every answer, every sentence, has been said or written before. There is but a limited amount of words in this limitless universe. So, I will answer, using the words of a poet whom I admire greatly.

We had a falling out, like lovers often will
And to think of how she left that night, it still brings me a chill
And though our separation, it pierced me to the heart
She still lives inside of me, we've never been apart.”

Prince MacNamara grijnsde zijn hoektanden bloot. “Oh yes, she's a feisty one, isn't she? Hot-blooded and no shortage of pluckiness. Blood of my blood.
But you, you are nothing without her patronage, my boy. If she has grown tired of you, grown weary of the impatience and the impudence of youth, well, I can't blame her. Maybe what she needs is a man who has the wisdom and experience that accompanies age. Maybe she'll come back to you when you are no longer an arrogant little whelp, but a fierce and noble lion. If you're lucky enough to survive that long. But for now, be gone from my sight.”

Zilverlinghs Beest roerde zich, maar hij hield de teugels strak.
“As thou commandest, your Majesty.”

En met een laatste zwierige buiging verliet hij de audiëntiekamer. En daarna verliet hij Edinburgh, de stad van zijn overgroot-Sire, niet verwachtende ooit nog terug te keren.

Wounds can heal, but some things are broken and cannot be mended. The damage is done, and cannot be undone.
"Though lovers be lost, love shall not;
And death shall have no dominion"

User avatar
Zilverlingh
Posts: 253
Joined: 26 Oct 2014, 21:43

Re: De kronieken van Zilverlingh

Post by Zilverlingh »

(Upper East Manhattan, New York, 1944)

“Tracht je nu toch eens te concentreren, William”, verzuchtte Nadia met gespeelde wanhoop. “Laat je niet afleiden door het rijzen en dalen van haar, toegegeven, niet onappetijtelijke borsten. Focus je op haar aura. Wat zie je?”

William fronste zijn wenkbrauwen, duwde met zijn rechterwijsvinger zijn bril een beetje omhoog en staarde naar de jongedame die op het bed lag. Met grote ogen staarde ze terug. Haar mascara was uitgelopen, en er zat een veeg lipstick op haar wang. Ze rook een beetje zout.
“Oranje, ze is angstig, obviously”.
“Obviously.”
“En ook violet.”
“En violet betekent...?”
“Euh...opgewonden?” zei Zilverlingh aarzelend.
“Correct. En wat zie je nog meer?”
William keek nog eens goed.
“Haar kleuren zijn levendig, helder”.
“Natuurlijk, ze is immers nog volledig in leven”, onderbrak zijn Sire hem, een beetje korzelig. “Maar dat was niet wat ik bedoelde. En waag het niet om over the lack of black veins te beginnen. Kijk goed, wat zie je nog meer?”
Zilverlingh tuurde. “Ik zie een ondertoon van diep rood, denk ik.”
Nadia Romanova lachte, en haar hoektanden waren nu duidelijk zichtbaar. “Hidden desires, my dear. Iedereen heeft fantasieën, sommigen dromen van overheersing, anderen van onderwerping. En this lucky little lady here zal vannacht haar verborgen wensen werkelijkheid zien worden.”
"Though lovers be lost, love shall not;
And death shall have no dominion"

Post Reply